 |
Nowa edycja Kolorów dźwięku
 Jakkolwiek wydawałoby się to niesłychane, dźwięk i kolor można zmierzyć, podobnie jak rytm. Wibrację dźwięku ilością herców, drgań w określonym czasie (im ich więcej, tym dźwięk jest wyższy), a kolor długością elektromagnetycznej fali mierzoną w nanometrach. Jest to podstawa, na której można budować kolorystykę dźwięku, czyli różnorodność barw oraz ich odcieni.
Gongi i misy dźwiękowe to instrumenty należące do grupy idiofonów metalowych. Podczas gry wibrują całą swą powierzchnią. Nawet jeśli nie uderzasz w nie, to przecież żyjesz, chodzisz, mówisz, oddychasz wzbudzając wibrację powietrza. Wtem gong zaczyna mruczeć - Twoim, moim rytmem. W instrumentach tych kryją się nieprawdopodobne pokłady nieprzewidywalności barw dźwięków, dlatego też granie na nich czy też słuchanie przybiera niekiedy formę fascynującej przygody zarówno dla ciała jak i dla duszy. Idiofony żyją więc pełnią życia - razem z nami, oczywiście. Zauważyłam, że gdy gram, dźwięk jest tym piękniejszy, bardziej czysto brzmiący, nie zaś dysonujący i zabrudzony, im w większym stopniu ja taka jestem. Odzwierciedla więc nastroje człowieka. Gdy uważnie się wsłuchasz, możesz chwilami usłyszeć i siebie, własne pełnie i niepełnie, tak jak to w życiu bywa...
Być strugą deszczu i żyć pełnią życia, jak płynąca rzeka czy padający deszcz: na kanwie etyki tkać złotymi nićmi luzu, pełni czucia przyrody, czucia siebie, radości i bólu, gniewu i wybaczenia. A wtedy, ku własnemu zaskoczeniu i zdziwieniu nie pozostaje już nic innego jak dojście do wniosku, że pełnię życia stanowimy my sami i to przez nas przepływają twórcze kanały.
Czy łąka to także idiofon? Bo gdy położyć się na łące, wsłuchać w rytm ziemi i trawy, w rytm brzęczenia owadów… Lubię leżeć na łące, grać na gongu, być strugą deszczu, lubię grać… Gdy gram na gongu, czy na czymkolwiek innym - nie jest wtedy ważne, czy przede mną znajduje się jedna, czy też tysiąc osób. Jesteśmy razem, a im pełniej potrafimy być razem, tym piękniej współbrzmią nasze dźwięki.
Album Kolory dźwięku został nagrany w studio łódzkiego Radia Żak w latach 2008-2009 podczas audycji prowadzonych przez red. Jolantę Jarmołowicz, mistrzynię kreowania takich właśnie nastrojów przyrównywalnych do łąki czy lasu, do oddechu Przyrody… Wydany w 2010 roku, w listopadzie doczekał się nowej edycji. Tym razem także w ekskluzywnej odsłonie wraz z nową okładką, którą dla Iwony Jędruch zaprojektował Stanley Devine.
| 
